Przygody nocnej lampki
Wtedy zobaczyłem twoją lampkę w witrynie. A resztę już wiesz.
Dużo się wydarzyło.
Niech no podsumuję.
Wielki szpon cię wybrał i ocalił.
Andy oddał cię Bonnie, a widelec zaprowadził do Bou?
Mniej więcej tak.
To jeszcze nic.
Może ty opowiesz mu swoją historię?
- O rany. - Tak!
Co się z tobą działo? Tęsknisz czasem za lampką?
Ach, nasza lampka. Dziewczyny, tęsknimy za nią?
Nie bardzo?
Kiedy Molly nas oddała, trafiłyśmy do nowej rodziny.
Mieli córeczkę.
Uwielbiała nas.
Tu będzie idealnie.
Patrz, jaka śliczna lampka.
Uwaga...
Czasem bywało fajnie.
Jak na to, że byłyśmy lampką.
Był teatrzyk, robienie namiotu, zabawa w chowanego.
Dobrze się bawiłyśmy.
Szkoda tylko, że tak rzadko.
Nie!
Odłóż ją. To nie jest zabawka.
- Nie, nie, nie. - Nie, nie, nie.
Życie lampki nocnej nie dostarcza zbyt wielu wrażeń.
Kotku, daj się jej wypłakać.
A może wręcz przeciwnie.
Jest moja!
Z dziećmi jest tak, że...
Bywa, że cię lubią...
Nie wolno!
...trochę za bardzo.
Teraz się trzyma.
Tu będzie jej lepiej.
Odstawili nas.
Daj im się wypłakać.
Próbowałyśmy się z nimi bawić.
Było to ryzykowne, ale zawsze coś.
- Chyba jest za mała. - Będzie dobrze.
Największym wyzwaniem były warunki pracy niezgodne z zasadami BHP.
Pali się!
Ale dzieci szybko rosną.
To twoja lampka!
- Nie chcę jej! - Przestań!
- Ty przestań! - Nie!
Mamo!
- Mówiłem wam, że... - Daj im się wykrzyczeć.
Oddaj ją komuś.
Jestem za duża.
TO DLA DZIECI!
ZA DARMO
Niedługo potem znowu nas oddali.
I tu zaczęła się nasza najdziwniejsza przygoda.
Co? Dostałem lampkę nocną?
Ciekawe, co z nią zrobi.
Można powiedzieć, że kiedyś byłyśmy z górnej półki...
A zostałyśmy bez jakiejkolwiek półki.
A wtedy...
Ni stąd, ni zowąd...
Wszystko się ułożyło.
Było bezpiecznie.
Życie jak w Madrycie.
Żadnych stłuczeń, złamań, śliny i śmieci.
Mówiłam sobie: „Hej, tu nie jest źle”.
Nie jest źle.
Choć troszkę statycznie.
Aż pewnego dnia...
Ile tu fajnych rzeczy!
Proszę patrzeć oczami, a nie rękami.
- Spójrzcie! - Pokaż!
Jak on działa?
Przepraszamy.
Lepiej chodźmy na plac zabaw.
- Tak! Plac zabaw! - Chodźmy!
Plac zabaw!
Zgadza się. Zmykajcie na dwór. No już. Idziemy.
Dotarło do mnie, że też chciałam tam iść.
Wszędzie są dzieci i można bez przerwy się bawić.
Nie musiałyśmy być lampką.
Mogłyśmy znowu być z dziećmi i być zabawkami.
Musiałyśmy tylko wyrwać się z lampki i ze sklepu z antykami
Pożegnałyśmy się z lampką nocną i opracowałyśmy plan ucieczki.
Przybij piątkę!
Albo palca.
Zabrałyśmy tylko to, co potrzebne.
Szklana pułapka!
Potem rozprawiłyśmy się z alarmem.
Chwila, chwila.
Przecież w Drugim Życiu Antyków nie ma żadnego alarmu.
No, teraz już nie ma.
W końcu byłyśmy wolne.
Czekały nas nowe przygody!
No i zabawa bez końca!
Lecimy!
Co za historia! Na wypasie!
Niesamowite. I to wszystko na serio?
Tak.
Mniej więcej tak.
Ale jazda!
Napisy: Natalia Gawrońska